Digitale media zijn alle gegevens in een machinaal leesbaar formaat. Het omvat digitale afbeeldingen, digitale video, MP3-audio, elektronische boeken, videospellen en databases. De technologieën tegen namaak die zijn ontworpen voor gebruik met digitale media bestaan voornamelijk uit verschillende methoden voor het insluiten en identificeren van informatie in digitale bestanden, computers en elektronische apparaten om de inhoud van hun intellectuele eigendom te beschermen, identificeren en traceren.

Er zijn vier soorten technologieën tegen namaak voor digitale media die in twee hoofdcategorieën vallen: systemen voor het beheer van digitale rechten (DRM) en automatische herkenningstechnologieën voor inhoud. 

DRM-systemen zijn ontworpen om grootschalige namaak van audiovisueel werk tegen te gaan. Ze worden gebruikt door houders van auteursrechten en andere geassocieerde rechten om hun rechten in de digitale omgeving te beschermen, uit te oefenen en te beheren. 

Automatische herkenningstechnologieën voor inhoud hebben in het algemeen tot doel inhoud te identificeren die zich in een mediabestand bevindt of die wordt afgespeeld op een apparaat. Ze worden ontwikkeld voor verschillende doeleinden, waarvan de bescherming van intellectueel eigendom er slechts één is. De automatische herkenningstechnologieën voor inhoud die kunnen worden gebruikt om digitale media te beveiligen tegen namaak zijn digitale watermerken, hashing en vingerafdrukken. Ze bevatten, berekenen en genereren respectievelijk informatie met betrekking tot specifieke digitale inhoud (tekst, beeld, geluid, video) die vervolgens kan worden gedetecteerd of geëxtraheerd om de aard, oorsprong en bron ervan te identificeren.