Ψηφιακά μέσα είναι όλα τα δεδομένα που παρουσιάζονται σε μορφή αναγνώσιμη από μηχανήματα. Περιλαμβάνουν ψηφιακές εικόνες, ψηφιακά βίντεο, ήχο MP3, ηλεκτρονικά βιβλία, βιντεοπαιχνίδια και βάσεις δεδομένων. Οι τεχνολογίες κατά της παραχάραξης που έχουν σχεδιαστεί για χρήση με ψηφιακά μέσα αποτελούνται ουσιαστικά από διάφορες μεθόδους ενσωμάτωσης και αναγνώρισης πληροφοριών σε ψηφιακά αρχεία, υπολογιστές και ηλεκτρονικές συσκευές, ώστε να προστατεύεται, να αναγνωρίζεται και να εντοπίζεται το περιεχόμενο της πνευματικής ιδιοκτησίας τους.

Υπάρχουν τέσσερις τύποι τεχνολογιών κατά της παραχάραξης για ψηφιακά μέσα, οι οποίες εμπίπτουν σε δύο βασικές κατηγορίες: συστήματα διαχείρισης ψηφιακών δικαιωμάτων (DRM) και τεχνολογίες αυτόματης αναγνώρισης περιεχομένου. 

Τα συστήματα DRM έχουν σχεδιαστεί για την καταπολέμηση της παραποίησης οπτικοακουστικών έργων σε μεγάλη κλίμακα. Χρησιμοποιούνται από τους κατόχους δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας και άλλων συναφών δικαιωμάτων για την προστασία, την άσκηση και τη διαχείριση των δικαιωμάτων τους στο ψηφιακό περιβάλλον. 

Οι τεχνολογίες αυτόματης αναγνώρισης περιεχομένου αποσκοπούν γενικά στην αναγνώριση του περιεχομένου που βρίσκεται σε ένα αρχείο πολυμέσων ή αναπαράγεται σε μια συσκευή. Αναπτύσσονται για διάφορους σκοπούς, με την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας να είναι μόνο ένας από αυτούς. Οι τεχνολογίες αυτόματης αναγνώρισης περιεχομένου που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την προστασία των ψηφιακών μέσων από την παραχάραξη είναι τα ψηφιακά υδατογραφήματα, ο κατακερματισμός και το δακτυλικό αποτύπωμα. Ενσωματώνουν, υπολογίζουν και παράγουν αντίστοιχα πληροφορίες που σχετίζονται με συγκεκριμένο ψηφιακό περιεχόμενο (κείμενο, εικόνα, ήχος, βίντεο), οι οποίες μπορούν στη συνέχεια να ανιχνευθούν ή να εξαχθούν προκειμένου να προσδιοριστεί η φύση, η προέλευση και η πηγή του.