Paski magnetyczne są najczęściej spotykane na odwrocie kart płatniczych i identyfikacyjnych – najczęściej kart kredytowych i debetowych. Zawierają one dane, które są odczytywane po przeciągnięciu części karty z paskiem przez czytnik kart.
Paski magnetyczne składają się zazwyczaj z pojedynczej warstwy PVC (polichlorku winylu) pokrytej drobnymi cząsteczkami żywicy magnetycznej. Dane są zapisywane i przechowywane na paskach magnetycznych poprzez modyfikację magnetyzmu cząstek, tworząc unikalną sekwencję bitów. Sekwencja ta może być następnie odczytana poprzez fizyczny kontakt ze specjalnym urządzeniem (np. poprzez „przeciągnięcie”), które ją interpretuje. Ponieważ informacje są zapisane w fizycznej strukturze pasków magnetycznych, nie można ich modyfikować.
Paski magnetyczne są głównie umieszczane na kartach. Istnieją międzynarodowe standardy, które muszą spełniać karty w celu obsługi tej technologii. Obejmują one rozmiar, elastyczność, położenie paska magnetycznego, właściwości magnetyczne i formaty danych.
Paski magnetyczne są najczęściej stosowane na kartach finansowych. Mogą być one jednak również stosowane bezpośrednio na wartościowym przedmiocie (o ile pozwalają na to cechy fizyczne i warunki użytkowania), w celu zagwarantowania jego autentyczności i śledzenia go (np. jako usługa posprzedażowa dla klientów).
Jeśli głównym celem paska jest zapewnienie bezpieczeństwa, wówczas lepiej jest zastosować go bezpośrednio (i nierozłącznie) na produkcie.
Jeśli chcesz używać kart do powiązania pasków magnetycznych z produktami, nie musisz wprowadzać żadnych zmian w procesie produkcji.
Jeśli jednak chcesz zastosować pasek magnetyczny bezpośrednio do produktu, musisz wprowadzić określone zmiany w łańcuchu produkcyjnym.
Ponieważ technologia ta jest tak dobrze ugruntowana i rozpowszechniona, koszty związane z jej wdrożeniem nie są wysokie.