Jeśli rozwiązania przeciwdziałające fałszerstwom mają być naprawdę skuteczne w zabezpieczaniu łańcuchów dostaw, pomaganiu władzom publicznym w zapewnieniu legalnego handlu i wspieraniu zaufania konsumentów, muszą one spełniać odpowiednie międzynarodowe wymagania dotyczące wydajności, inaczej znane jako normy ISO.
ISO to Międzynarodowa Organizacja Normalizacyjna. Ma siedzibę w Genewie i jest największym na świecie i najbardziej międzynarodowym organem normalizacyjnym, wydającym normy techniczne, które obejmują prawie każdą branżę (1). Jej członkami są krajowe organy normalizacyjne większości krajów świata.
Normy ISO to zestawy zasad i kryteriów, które zostały uzgodnione na szczeblu międzynarodowym przez ekspertów. Występują one w różnych formach (np. normy produktowe, wytyczne, kodeksy postępowania i metody testowania), ale w swej istocie normy ISO są formułami opisującymi „najlepszy sposób robienia czegoś”. Są one numerowane zgodnie z formatem „ISO nnnn:rrrr - tytuł”, gdzie nnnn to numer normy, rrrr to rok publikacji, a tytuł to tytuł normy.
Istnieje szereg norm ISO mających na celu zapewnienie, że technologie przeciwdziałania fałszerstwom spełniają swoje przeznaczenie. Większość z nich jest skierowana do dostawców technologii i zawiera kryteria dotyczące projektowania i wdrażania rozwiązań. Istnieją jednak dwie normy ISO przeznaczone dla użytkowników. Są to:
ISO 22383:2020 – zestaw wytycznych mających pomóc przedsiębiorstwom w podjęciu decyzji, które rozwiązanie uwierzytelniające jest dla nich odpowiednie, poprzez zdefiniowanie kryteriów wydajności i zapewnienie metod oceny skuteczności;
ISO 22384:2020 – zestaw wytycznych, które mają pomóc markom w ustanowieniu i monitorowaniu planu ochrony ich produktów przed różnymi rodzajami oszustw, takimi jak podrabianie, kopiowanie, uzupełnianie, szara strefa itp.
Warto również krótko wspomnieć o dwóch normach skierowanych do dostawców technologii. Są to: ISO 22378:2022 (wytyczne dotyczące zwiększenia interoperacyjności systemów identyfikacji obiektów i systemów uwierzytelniania) oraz ISO 22381:2018 (wytyczne dotyczące zwiększenia interoperacyjności niezależnie funkcjonujących systemów identyfikacji i uwierzytelniania).
Normy ISO podlegają ścisłym ograniczeniom praw autorskich; publicznie dostępne są tylko streszczenia i sekcje informacyjne dokumentów. Aby uzyskać dostęp do pełnej treści normy ISO, należy zakupić ją od ISO lub powiązanego krajowego organu normalizacyjnego.
Mając to na uwadze, w niniejszym rozdziale przedstawiono przegląd obszarów i zasad objętych w szczególności normą ISO 22383:2020 (która jest najbardziej istotna w kontekście niniejszego przewodnika) oraz krótkie wprowadzenie do innych wymienionych norm, w celu zapewnienia punktu wyjścia do dyskusji, podejmowania decyzji i ewentualnego wdrożenia.
(1) Telekomunikacja jest objęta Międzynarodowym Związkiem Telekomunikacyjnym.