Deze technologie maakt gebruik van een speciaal type laser om zeer dicht op elkaar geplaatste groeven van verschillende dieptes te snijden in elk type drager of oppervlak. Afbeeldingen, logo's, tekst of identificatiecodes kunnen bovenop de gravure worden geplaatst, waarbij ze nieuwe kleuren aannemen als ze vanuit verschillende hoeken worden weergegeven. Deze afbeeldingen worden vaak verward met hologrammen, maar zijn zeer moeilijk na te maken. Een groot voordeel van deze technologie is dat de markering onlosmakelijk verbonden is met het product en dus zeer moeilijk te manipuleren is.
Er zijn drie belangrijke lasergravuretechnieken:
- gloeien - ook wel laserstampen van oppervlakken genoemd, waarbij ferrometalen en titanium worden gemarkeerd door het oppervlak te verhitten en daaronder oxidatie te veroorzaken, waardoor het metaal verkleurt in de vorm van de markering;
- echt lasergraveren - een techniek waarbij materiaal van het oppervlak van het product wordt verwijderd in de vorm van de markering (dit wordt vooral gebruikt voor metalen, kunststoffen en keramiek);
- dieptelasermarkeren - een zeer gespecialiseerde procedure waarbij markeringen worden aangebracht op een bepaalde diepte in het oppervlak van het product (dat meestal van metaal is).
Er kunnen lasersnedes worden gemaakt op een groot aantal verschillende materialen: papier en karton, labels, leer, folie, rubber, schuim, hout, stoffen, PET, PVC, glas, steen, ijzer, nikkel, staal, roestvrij staal, aluminium, elektrische onderdelen, enz.
Gezien de verscheidenheid aan factoren die een rol spelen bij lasergravure - merktype, materiaal en graveertechniek - is het moeilijk om hier specifieke implementatievereisten te geven. We kunnen echter wel zeggen dat er aanzienlijke wijzigingen in het productieproces moeten worden aangebracht.
Er zijn ook aanzienlijke kosten verbonden aan lasergravure, hoewel deze afhangen van de specifieke context, het materiaal en de techniek die wordt gebruikt.