Passieve RFID tags komen meestal voor in de vorm van slimme labels. Ze zijn meestal gemaakt van zelfklevend papier of plastic en kunnen op verschillende producten worden aangebracht voor merkbescherming en om vervalsing tegen te gaan, naast andere doeleinden. Ze dragen waardevolle informatie die wordt gebruikt om goederen te volgen van het magazijn tot het verkooppunt, om klanten in staat te stellen een winkel te verlaten zonder in de rij te hoeven staan om voor een product te betalen en om verkooppersoneel in staat te stellen de voorraad te controleren zonder de klant te hoeven verlaten.
Passieve RFID tags bestaan alleen uit een antenne en een geïntegreerd circuit (een microchip). Ze worden 'passief' genoemd omdat ze geen interne stroombron hebben; in plaats daarvan worden ze gevoed door de elektromagnetische signalen die door een RFID-lezer worden uitgezonden. Zodra ze geactiveerd zijn, sturen de tags identificatiegegevens terug naar de lezer, die ze op zijn beurt doorstuurt naar een computer waar ze worden verwerkt en gecontroleerd. De identificatiegegevens die in het geheugen van de RFID tag zijn opgeslagen, omvatten meestal een unieke code, bijvoorbeeld een Electronic Product Code (die barcode-informatie aanvult met details zoals type goederen, fabrikant, enz.). Passieve tags kunnen alleen-lezen of alleen-lezen-schrijf zijn, in welk geval, zoals de naam al aangeeft, de opgeslagen gegevens ook kunnen worden gewijzigd en/of herschreven.
Deze technologie heeft een beperkt vermogen en een laag leesbereik. Afhankelijk van de gebruikte werkfrequentie moeten passieve tags zich binnen centimeters (lage frequentie) of enkele meters (hoge en ultrahoge frequentie) van de lezer bevinden om te kunnen werken.
Passieve RFID tags hebben veel toepassingsmogelijkheden omdat ze kunnen worden ingebouwd in een breed scala aan producten, van niet-metalen kleine voorwerpen tot zelfklevende etiketten. Wanneer ze worden ingebed in labels worden ze 'slimme labels' en worden ze bevestigd aan de buitenkant van een product. Ze kunnen echter ook rechtstreeks in producten worden ingebed. Enkele bekende toepassingen zijn: creditcards, knoppen, flessendoppen, sleutels, vellen papier, bankbiljetten en toegangskaarten.
De authenticiteit van het product wordt geverifieerd door het lezen van de gegevens die zijn opgeslagen in de RFID tags. Dit wordt gedaan door personeel in winkels, met behulp van de juiste apparatuur; producten kunnen niet zelfstandig door consumenten worden geverifieerd.
Gezien de verscheidenheid aan mogelijke vormen, groottes en toepassingen van passieve tags, zijn de implementatievereisten zeer context- en gevalspecifiek.
Als u passieve RFID tags wilt gebruiken in slimme labels, dan hoeft u geen wijzigingen aan te brengen in het productieproces; u hoeft alleen maar het meest geschikte type label te kiezen uit het beschikbare aanbod en het aan te brengen op het product dat u getraceerd en geverifieerd wilt hebben.
Als u echter passieve RFID tags rechtstreeks in uw producten wilt verwerken, moet u specifieke wijzigingen aanbrengen in de productieketen.
Het implementeren van een systeem van passieve RFID tags vereist initiële investeringen in apparatuurbeheersystemen, lezers en (mogelijke) wijzigingen in het productieproces. Passieve RFID tags zelf zijn echter over het algemeen kleine, goedkope apparaten, met kosten vanaf een paar eurocent per tag.