Οι τεχνολογίες δακτυλικού αποτυπώματος επιφάνειας και η ανάλυση επιφάνειας με ακτίνες λέιζερ χρησιμοποιούνται για τη δημιουργία ενός μοναδικού αναγνωριστικού που βασίζεται στα αποτελέσματα μιας φυσικής τυχαίας διαδικασίας, η οποία, λόγω της φύσης της, δεν μπορεί να αναπαραχθεί ή να αντιγραφεί. 

Η σύνθεση των επιφανειών των υλικών αναλύεται με τεχνικές που προσδιορίζουν τις δομικές διαφορές που χαρακτηρίζουν κάθε επιφάνεια. Με βάση αυτές τις διαφορές, δημιουργούνται αναγνωριστικά που επιτρέπουν τη μοναδική ταυτοποίηση του προϊόντος. 

Για παράδειγµα, µε την ανάλυση των δοµικών διαφορών που δηµιουργούνται στις πυριτίου ταινίες (οι λεγόµενες «ρυτίδες»), µπορούν να δηµιουργηθούν τυχαία µοναδικοί κωδικοί αναγνώρισης. Οι κωδικοί αυτοί είναι μονοσήμαντοι, όπως τα ανθρώπινα δακτυλικά αποτυπώματα, και η αναπαραγωγή τους είναι τεχνικά αδύνατη. 

Μια μέθοδος που βασίζεται σε αυτή την αρχή χρησιμοποιείται για την παραγωγή ετικετών που είναι εύκολα αναγνώσιμες με οπτικό αναγνώστη. Συνίσταται στην επικάλυψη ενός υποστρώματος νανοσωματιδίων με πολυμερή πυριτίου. Η ξήρανση του υποστρώματος το κάνει να συρρικνώνεται και να δημιουργεί δομικές διαφορές ή «ρυτίδες» στην πολυμερή επίστρωση. Αναλύοντας αυτές τις «ρυτίδες», είναι δυνατή η τυχαία παραγωγή μοναδικών κωδικών αναγνώρισης. Για την ανάγνωση του κωδικού και τη σύγκρισή του με τους κωδικούς που έχουν αποθηκευτεί προηγουμένως σε μια βάση δεδομένων αναφοράς, απαιτείται ειδική συσκευή.