Een zelfklevend etiket is een klein stukje papier of ander materiaal dat is ontworpen om op een groter stuk papier of voorwerp te worden geplakt met een laagje lijm op de achterkant. Net als stoflabels zijn zelfklevende etiketten die op producten worden geplakt, voorzien van gedrukte identificatiecodes - meestal barcodes - en productinformatie.
Zelfklevende etiketten kunnen van verschillende materialen worden gemaakt en op verschillende dragers worden bevestigd. Net als stoflabels kunnen ze worden gecombineerd met andere, meer geavanceerde beveiligingskenmerken, zoals aangepaste hologrammen, optisch variabele inkt (OVI), tracervezels en RFID tags.
De lijm is meestal gemaakt van rubber, acryl of een acrylmengsel, afhankelijk van het type product en de omgeving waaraan het product wordt blootgesteld. Rubberen kleefstoffen werken goed op de meeste soorten oppervlakken, maar zijn minder bestand tegen temperatuur en UV-licht dan andere kleefstoffen. Acryl is minder geschikt voor plastic oppervlakken, maar is beter bestand tegen oplosmiddelen en gaat langer mee. Acrylmengsel lijmen bieden de hoogste weerstand, maar ze zijn ook gevoelig voor slijtage bij blootstelling aan hitte en UV-licht.
Zelfklevende etiketten kunnen worden gebruikt op een zeer breed scala aan producten en kunnen rechtstreeks op zowel het product als de verpakking worden aangebracht.
Om deze technologie te implementeren, moeten er wijzigingen worden aangebracht in de fase van het productieproces waarin de labels op het product worden aangebracht. Net als voor andere soorten labels zijn er gedeeltelijk of volledig geautomatiseerde oplossingen beschikbaar voor die zelfklevende etiketten die niet handmatig hoeven te worden aangebracht, afhankelijk van de hoeveelheid die moet worden aangebracht.
De kosten voor eenvoudige zelfklevende etiketten zijn vrij laag; de kosten voor 'slimme labels' hangen grotendeels af van de kenmerken van de aanvullende technologieën.